Rivastigmine for Dementia Associated with Parkinsons Disease ad 8

Wielkość efektów (tj. Różnica między rywastygminą a placebo) pod względem wyników dla ADAS-cog i ADCS-CGIC była podobna do obserwowanej u pacjentów z chorobą Alzheimera, którzy byli leczeni inhibitorami cholinoesterazy.29,30 Wyniki dla ADAS-cog są kompozycją różnych funkcji poznawczych i trudno jest przypisać pojedyncze znaczenie kliniczne do średniej zmiany wyniku, ponieważ może to reprezentować zmiany o różnej wielkości w poszczególnych domenach, od pacjenta do pacjenta. Uważa się, że zmiana wyniku ADAS-cog wynosząca trzy do czterech punktów reprezentuje sześciomiesięczny postęp objawów u pacjentów z chorobą Alzheimera, 31 i ta liczba jest często używana jako odniesienie w raportowaniu wyników badań klinicznych z udziałem pacjentów z chorobą Alzheimera. . Jednak podobne dane wskazujące na tempo progresji mierzone oceną ADAS-cog nie występują w przypadku otępienia związanego z chorobą Parkinsona. Continue reading „Rivastigmine for Dementia Associated with Parkinsons Disease ad 8”

Lewodopa i progresja choroby Parkinsona ad 7

Ogólnie przyjęto, że badania obrazowe wykonane z PET 18F-fluorodopa i [123I] .-CIT SPECT mogą dostarczyć wiarygodnych informacji na temat integralności szlaku dopaminergicznego nigrostriatalnego. Nasze badania i inne niedawne badania kliniczne25,35 podnoszą możliwość farmakologicznego wpływu terapii dopaminergicznej na te cele neuroobrazowania i wskazują na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii. Chociaż brak dowodów na deficyt dopaminergiczny w obrazowaniu w naszym badaniu i dwóch innych badaniach 25, 35 może po prostu stanowić ograniczenie wrażliwości technik obrazowania, skany bez deficytu dopaminergicznego budzą wątpliwości co do tego, czy pacjenci cierpią na chorobę Parkinsona. W naszym badaniu osoby z takimi skanami na początku badania nie miały pogorszenia wychwytu [123I] .-CIT w tygodniu 40 (dane nieukazane), ani osoby z takimi skanami w grupie otrzymującej najwyższą dawkę lewodopy nie miały poprawa wyników w UPDRS (tj. zmiana między wynikiem w punkcie wyjściowym i 40. Continue reading „Lewodopa i progresja choroby Parkinsona ad 7”

Dietetyczne tłuszcze wielonienasycone z serii W-6 i W-3 zmniejszają poposiłkowe poziomy lipoprotein. Chroniczne i ostre skutki nasycenia tkanki tłuszczowej poposiłkowym metabolizmem lipoprotein.

Przewlekłe i ostre działanie różnych rodzajów tłuszczu spożywczego na poposiłkowy metabolizm lipoprotein badano u ośmiu pacjentów z normolipidemią. Każdą osobę umieszczono na 25 d na każdą z trzech diet izokalorycznych: tłuszcz nasycony (SFA), wielonienasycony tłuszcz w-6 (PUFA w-6) i wielonienasycony tłuszcz w-3 (w-3 PUFA). Dwa testy obciążania tłuszczem witaminy A zostały wykonane na każdej diecie. Stężenia całkowitej frakcji osocza i chylomikronu (Sf powyżej 1000) i nonchylomikronu (Sf poniżej 1000) palmitynianu retinylu (RP) mierzono przez 12 h po posiłku. W porównaniu z dietą SFA, dieta PUFA w-6 zmniejszała poziomy chylomikronu i nonchylomikronu odpowiednio o 56 i 38%, a dieta PUFA-3 zmniejszała te poziomy odpowiednio o 67 i 53%. Continue reading „Dietetyczne tłuszcze wielonienasycone z serii W-6 i W-3 zmniejszają poposiłkowe poziomy lipoprotein. Chroniczne i ostre skutki nasycenia tkanki tłuszczowej poposiłkowym metabolizmem lipoprotein.”

Szeregowa analiza mikropunkturowa czynności kłębuszkowej w dwóch szczurzych modelach stwardnienia kłębuszkowego.

Niedawno opracowaliśmy technikę mikropunktury, aby ocenić powtarzające się funkcjonowanie tych samych nefronów w przewlekłej chorobie nerek, a następnie zbadać morfologię ich kłębuszków za pomocą seryjnej analizy histologicznej cienkowarstwowej. Stosując to podejście, zbadano potencjalny związek przyczynowy między wczesnymi wzorcami funkcjonalnymi a późnymi nieprawidłowościami strukturalnymi w kłębuszkach dwóch ustalonych modeli szczurzych stwardnienia kłębuszkowego. Modele te to (a) podawanie aminonukleozydu puromycyny (PAN) na jednostronnie nefrektomizowane szczury Monachium-Wistar i (b) leczenie adriamycyną (ADM) u szczurów nieuporządkowanych w Monachium-Wistar. Pojedynczy nefron GFR (SNGFR) i kapilarne ciśnienie hydrauliczne kłębuszkowe (PGC) były mierzone wielokrotnie dla 8 (szczury PAN) lub 31 tygodni (szczury ADM). U wszystkich badanych zwierząt wartości PGC pozostały na poziomie lub nieco poniżej poziomów zmierzonych przed podaniem PAN lub ADM. Continue reading „Szeregowa analiza mikropunkturowa czynności kłębuszkowej w dwóch szczurzych modelach stwardnienia kłębuszkowego.”

Demonstracja i częściowa charakterystyka receptora interferonu gamma na ludzkich jednojądrzastych fagocytach.

Radioizowany rekombinowany ludzki interferon gamma (IFN gamma) wiąże się z ludzkimi monocytami, komórkami U937 i HL60 w specyficzny, nadający się do nasycenia i odwracalny sposób. W temperaturze 4 ° C różne typy komórek wiązały 3 000-7 000 cząsteczek IFN gamma, a wiązanie miało porównywalne powinowactwo (Ka = 4-12 X 10 (8) M-1). Nie obserwowano zmiany receptora po monocytach zróżnicowanych do makrofagów lub gdy linie komórkowe indukowano farmakologicznie w celu różnicowania. Funkcjonalne znaczenie receptora zostało potwierdzone przez wykazanie, że zaabsorbowanie receptorów koreluje z indukcją receptorów Fc na U937. Badania wiązania przy użyciu U937 permeabilizowanego za pomocą digitoniny wykazały, że tylko 46% całkowitej puli receptorów ulegało ekspresji na powierzchni komórki. Continue reading „Demonstracja i częściowa charakterystyka receptora interferonu gamma na ludzkich jednojądrzastych fagocytach.”

Mechanizm sekrecji chlorków indukowany przez prostaglandynę E1 w linii komórek nabłonka okrężnicy.

Konfluentne monowarstwy T84 wyhodowane na przepuszczalnych nośnikach i zamontowane w zmodyfikowanej komorze Ussinga wydzielają chlorek (Cl-) w odpowiedzi na prostaglandynę E1. Stymulację progową obserwowano przy 10 (-9) M i maksymalnym efekcie przy 10 (-6) M. Badania przepływów jednokierunkowych wykazały wzrost zarówno seluminy do błony śluzowej i błony śluzowej do strumienia surowiczego Cl z 10 (-6) M prostaglandyną E1; wzrost ilości surowiczej w błonach śluzowych przekraczał wzrost w przepływie błon śluzowych do surowiczego, czego skutkiem było wydzielanie netto Cl-. Transport Na + nie podlegał zmianom w żadnym kierunku, a zmiany w strumieniu netto Cl-topnika korelowały dobrze ze zmianami w prądzie zwarciowym. W celu zidentyfikowania szlaków transportu elektrolitów zaangażowanych w proces wydzielania Cl, testowano wpływ prostaglandyny E1 na strumienie jonów w obecności przypuszczalnych inhibitorów. Continue reading „Mechanizm sekrecji chlorków indukowany przez prostaglandynę E1 w linii komórek nabłonka okrężnicy.”

Terapia indukowana przez terbutalinę ludzkich limfocytów beta 2-adrenoceptorów. Przyspieszona odbudowa odpowiedzi beta-adrenergicznej przez prednizon i ketotifen.

Zbadaliśmy, u 36 zdrowych ochotników, wpływ prednizonu i ketotifenu na odzyskanie limfocytu beta-adrenoceptora limfocytów (określone przez wiązanie (-) – 125-jodocyjanopindololu) i reakcję (ocenianą na podstawie odpowiedzi cyklicznego AMP [cAMP] limfocytów na 10 mikroM (- ) -izoprenalina) po desensytyzacji przez beta 2-agonistę terbutalinę. Terbutalina (3 X 5 mg / d) obniżyła poziom adrenergenu beta-adrenoceptora o około 40-50%; jednoczesnie, odpowiedzi limfocytów cAMP na 10 mikroM (-) – izoprenaliny były znacznie zmniejszone. Po odstawieniu terbutaliny beta 2-adrenoceptor, gęstość i reakcja stopniowo wzrastały, osiągając poziomy predrugcyjne po 4 dniach. Prednison (1 X 100 mg doustnie) przyspieszył odzyskiwanie beta-adrenoceptora; tylko 8-10 godzin po podaniu steroidowej beta 2-adrenoceptorowej gęstości i odpowiedzi cAMP na (-) – izoprenalinę osiągnęły wartości nie znacznie różniące się od poziomów przed leczeniem. Podobne efekty uzyskano dla ketotifenu (2 mg, a następnie 2 X mg / dzień dla 4 dni): 24 godziny po podaniu dawki beta 2 adrenergenu i odpowiedzi cAMP na (-) – izoprenalinę osiągnęły poziomy sprzed leczenia. Continue reading „Terapia indukowana przez terbutalinę ludzkich limfocytów beta 2-adrenoceptorów. Przyspieszona odbudowa odpowiedzi beta-adrenergicznej przez prednizon i ketotifen.”

Zwiększona proliferacja limfocytów T indukowana antygenem pęcherzykowym w sarkoidozie.

Zwiększenie liczby limfocytów T jest charakterystyczną cechą zapalenia pęcherzyków płucnych sarkoidozy płucnej. Jednym z mechanizmów, który może wpływać na liczbę limfocytów T w płucach, jest proces prezentacji antygenu, w którym makrofagi pęcherzykowe, w obecności antygenu, indukują limfocyty T do replikacji. Aby ocenić ten proces w sarkoidozie, makrofagi pęcherzykowe uzyskano przez płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, pulsowane toksoidem tężcowym i hodowano wspólnie z oczyszczonymi autologicznymi limfocytami T. Co znamienne, makrofagi pęcherzykowe z antygenem pobrane od pacjentów z sarkoidozą indukowały ponad dwukrotny wzrost autologicznej proliferacji limfocytów T w porównaniu z odpowiedzią obserwowaną przy użyciu komórek normalnych lub pacjentów z idiopatycznym zwłóknieniem płuc (P mniej niż 0,001), wszystkie porównania). Przeciwnie, gdy monocytów użyto jako komórki prezentującej antygen, nie zaobserwowano żadnych istotnych różnic w proliferacji komórek T indukowanej przez antygen w trzech grupach. Continue reading „Zwiększona proliferacja limfocytów T indukowana antygenem pęcherzykowym w sarkoidozie.”

U zdrowych pacjentów wewnątrzmacionowa kontrola odpowiedzi glukagonu na glukopopen w izolowanej trzustce szczura.

Blokada adrenergiczna alfa z fentolaminą (10 mikroM) zmniejsza odpowiedź glukagonu na ciężką glukopopenię (od 150 do 25 mg / dl) do 22% wartości kontrolnych w izolowanej perfundowanej trzustce szczura. Propranolol (10 mikroM) nie wywierał znaczącego wpływu. Ani blokada adrenergiczna alfa ani beta nie zmniejszyła wielkości stłumienia glukopenicznego wydzielania insuliny, ale fentolamina zwiększała poziom insuliny przed i podczas glukopenii. Wzór wydzielania somatostatyny w tych eksperymentach przypominał insulinę. Wyczerpanie norepinefryny ze współczulnych zakończeń nerwowych przez wstępne traktowanie 6-hydroksydopaminą obniżyło zawartość norepinefryny trzustki do mniej niż 20% wartości kontrolnych i zmniejszyło odpowiedź glukagonu na glukopopenię do 69% kontroli. Continue reading „U zdrowych pacjentów wewnątrzmacionowa kontrola odpowiedzi glukagonu na glukopopen w izolowanej trzustce szczura.”

Fizjologiczny przerost mięśnia sercowego koryguje nieprawidłowości kurczliwości białka związane z patologicznym przerostem u szczurów.

Aby ocenić połączone efekty przeciążenia serca narzucone przez nadciśnienie i przez przewlekłe ćwiczenia, u samców i samic szczurów wystąpiło nadciśnienie przez jednostronne zwężenia tętnic nerkowych i wykonano ćwiczenie w 8-10-tygodniowym programie pływania. Badano również osobniki normotensyjne, zwierzęta z nadciśnieniem tętniczym i zwierzęta z normotensją poddane programowi pływania. Nadciśnienie było związane z rozwojem przerostu mięśnia sercowego, co było wyolbrzymione u osób z nadciśnieniem tętniczym. Aktywność aktynomosyny, Ca2 + -monozyny i aktywowanej aktyną aktywności Mg2 + -mysosyny ATP-azy zostały wzmocnione u normotynowych pływaków, depresyjnie w nadciśnieniu i były normalne lub zwiększone u osób z nadciśnieniem tętniczym. Analiza izoenzymu miozyny wykazała dominujący wzorzec V1 u zdrowych; wzrost procentu izoenzymu V1 to pływacy; dominujący wzorzec V3 w nadciśnieniach; i powrót do dominującego wzorca V1 u osób z nadciśnieniem tętniczym. Continue reading „Fizjologiczny przerost mięśnia sercowego koryguje nieprawidłowości kurczliwości białka związane z patologicznym przerostem u szczurów.”